Bugünlerde insanların birbirine en sık sorduğu soruların başında  “biz kime güvenelim?” sorusu geliyor.

Bende diyorum ki önce kendimize güvenelim. İnsanoğlu bencil nihayetinde. Kişinin kendi çıkarları söz konusu olunca ne yapacağını kestirebilmek çok zor. Asla bunu yapmaz dediklerimizin hayal kırıklıkları ile dolu mazilerimiz. Bir de üstüne yapılanlara şaşırmıyoruz, duyduklarımıza büyük tepkiler veremiyoruz.

Hangi ara bu duruma geldik diye sorsak yine kendimize dönüp bakalım derim ben. Biz ne zaman insanları incitmeden yola devam etmeyi unuttuk?  Kendimize değer verelim derken bencil mi olduk? Paracelsus derki; “Her şey zehirdir, mühim olan dozdur.” Biz o dozu mu tutturamadık? Bir yerlerde kaldık ama neden kendimize dönüp bakmaz olduk?

Mutlu olabilmek adına aslında mutsuzluğu seçtik ama fark mı etmedik? Hataları küçük görüp,  kırgınlıkları mı önemsemedik? Beğenilmek için kendi sevdiklerimizden mi vazgeçtik? Değer yargılarımız ve vicdanımız değişti ama kabul mu etmedik? Hislerimizi görmezden gelip düşünmeyi kendimize yasak olarak mı gördük?

Biz kimdik ve neden güven gibi güzel bir duyguyu kaybettik?